Eylülzede

"Konuşarak da anlaşamıyorduk, susarak da. 

Ben yazmayı tercih ettim, 

o ise hiç okumadı."

Günler Geçer

Günler geçer ve çalışır şafağın değirmeni,

Kim bilebilir ki kimi, neyi eskittiğini

Ben ne kadar önemserdim kendimi, hay Allah!

Sen ne kadar kumraldın aynalarda, hay Allah!

Temmuz tam bu işe göredir bana kalırsa,

Gel bağışlayalım birbirimizi.

Turgut Uyar 

- Büyük Saat, Sf. 556

Kuşlu Gazel

Koyup zarfın içine, üstünü acıyla pulladım,

Sana bir sevinçlik menevişli kuş yolladım.

Son kuşlarımdı bunlar, dedim telef olmasın,

Geçti artık, göğsümde kuş barınmaz, anladım.

Esti rüzgâr bozuk bozuk, örselendi yüreğim,

Eksik gedik nem varsa ezberden tamamladım.

Bende sönen şavkıması sürsün diye yaşamın,

Bu kuşları senin için gözlerimde sakladım.

Kim sürmüş Altıok Metin, dünyanın sefasını,

Kirletilmiş bir zamanı yürürken adım adım?

Metin Altıok

02 Temmuz 1993 

Madımak

(Güle baktıkça çırpınır yüreği bülbülün)

akşam olur

mektuplar hasretlik söyler

zagrep radyosunda lili marlen türküsü

dost ağlar karanfilim dost ağlar

marş söylemeden ölmek bize yakışmaz

ve biz yine yıldızlara bakarız

ve yine yıldızlar bize bakar.

Attilâ İlhan / Lili Marlen

01.01

Ben sana hep üşüyordum, 

Çünkü kıştım. 

Nakıştım, bakıştım. 

İnkâr etmiyorum da bunu 

Seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım. 

Ve lütfen inkâr etme, 

Sana en çok ben yakıştım... 

Özdemir Asaf

Kim Bağışlayacak Beni?

Unutmadım aramızdaki beceriksiz dili.

Dünya yordu bizi. Benim de söyleyemediklerim

var. Hiç söyleyemeyeceğim onları belki de.

Uzun bir yolu geliyoruz seninle, yolu,

geldikçe anlıyorum ki, biz,

bu dünya üzerinde yürüyemiyoruz bile.

_______________________________________

sen güzel insansın

herkes biliyor bunu

yaramı alıp uzak şehirlere gidiyorsun

- saçlarımı düz bir denize ısmarlıyorum

utanma! ayıp değil ki bu

bak ben utanıyor muyum?

kanayana kadar dizlerim, misket oynarken

hem unutma herkes birilerinin yarasını taşır uzaklara.

__________________________________________

bir kuşun anısı kalmış bende, saklı

bundan gözlerimdeki kayalık,

içimdeki serseri buzullar

dürtme içimdeki narı

üstümde beyaz gömlek var.

__________________________________________

Aklıma suyun intiharı geliyordu hep

Şelale deyince

Divaneliği söylüyordum

Sana böyle akmaktan çok korktuğum içindi.

Birhan Keskin

Grapon Kâğıtları

Sonra içime ve hatta dışıma kapandım. 

Küsmek gibi bir şey. 

Bir çeşit gölge fesleğeni. 

Bir çeşit olmayan hayat. 

Zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak ve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim. 

Epeyce göçebe yaşadım, sadece iki valizim oldu. 

Bir yığın insan tanıdım. 

Ama hep yalnızdım.

Didem Madak

bıktığım şeyler ve yeşil fanila

 gözlerin bir yeşil fanilaydı balkonda uçuşan

sicim yağmur taklidi

bıkmıştım zor geçen kışlarımı anlatmaktan

bardağa birkaç çiçek ıslamaktan.

parmağımın ucunda kırmızı kenarlı bir bulut

onu uzatırdım sana, yalnızlık gibi iri bir damla

parmağıma düşen bir damla kandı aşk.

seni sevince pazara çıktım sevinçten

enginar aldım ''süper enginarlar'' diye bağıran adamdan

oturup ağladım sonra, şaşırdın.

bu ''süper'' oluşta canımı acıtan bir şeyler vardı.

canımın acısıydın.

ben bir tek o canı unutmamak için her şeyi hatırlamıştım.

sevişmiştik.

evde binlerce tespih böceğinin ayak izleri

sevişmiştik.

biri başımdan aşağı pırıltılarla dolu bir sözlüğü

boşaltmış gibi

seni sevince kıpırdayan her şiiri

kahverengi bir çaydanlıkta saklıyorum.

sonra gittin.

birlikte kışlıkları naftalinleyecektik.

söz vermiştim unutmayacaktım gözlerini

bir yeşil fanila gibi ipte, alıp ütüleyecektim.

herkese iyi akşamlar demeyi öğretecektim gözlerine.

sonra gittin.

çocuk oldum bir daha, ağladım.

kaç şiir, kaç kere sular altında kaldı.

kitaplar, aşk, her şey.

her şeyi son bir kere daha kurtaramazdım.

keşke nane şeker gibi mentollü bir buluttan doğaydım

sonra gittin.

beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi.

keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı.

çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.

söz dedim, söz verdim.

ruhumu gömdüğüm yer hala belli.

güneşi özledim, sonra seni

keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım.

sonra gittin

gözlerin bir yeşil fanila unutulmuş balkonda

sicim yağmur taklidiydi

artık iyice inceldi.

 didem madak

Per Aspera Ad Astra

 Pek çoğumuz bataklığın içindeyiz ama bazılarımız gökyüzüne doğru bakıyor.

Ki Sen

Nasılsın?

Seni bir kere görsem ilk bunu sorardım, şayet bugünlerde hiç kimse sormuyor bunu. İnsanlar birbiriyle konuşmuyor, sadece kendini anlatmak istiyor. Ben dinlemeyi isterdim herkesin aksine. 

Şimdi anlat nasılsın? Mesela Tanju Okan dinliyor musun? Öyle sarhoş olmak istiyor musun örneğin? 

Hercai'yi ne güzel söylemiş değil mi Birsen?

Yani havadan sudan konuşsak... Ya da suya yazılan yazılardan.

Beni soracaksın bir yerden sonra. Benim en iyi dostum içkim sigaram. Onlar da terk ederdi, olmasa param. (Sen kadınım?)

(Dostlar seyrelmiş, beyhude lafla vakit dolmakta.)

Ben yana yana öğrendim. Ya sen?

(Kül olup sana yeniden uçmaya...
Ben düşe kalka öğrendim, sen o yollardan geçme diye.)

Kitap okuyor musun bu aralar? Mesela Nilüfer'den Aşk Kitabı'nı?

Ayrılmak kanun mu? (Sevdim, sevdim, bak ne hale geldim.)

Nerelere gidiyorsun? Mesela Kış Bahçeleri'ne gittin mi?

(Sevme beni, senin sevmelerine kalmadım.)

Bu kış da efkarlıyım. (Başını eğme dik tut, bu bi rüyaydı farz et.)

Düğünümüzde Güldaniyem çalsın mı?

(Gidene bak gidene, gidip de dönmeyene
Nasıl gönül vereyim, kendini bilmeyene, sana yandım Güldaniyem.)

Dertlerimin dermanı olur musun, Hercai?

(Gel yarim ol, sevdalım ol, sultanım ol, fermanım ol.

dertlerimin dermanı ol, Hercai.)

-Gönlümde dolanırsın hep o halinle.-

Giden gitti yan Ateş Böceği,

Şarkını söyle, sazını çal.

Bi' bildiğin var da susuyor gibisin.

İşe Yarar Bir Şey

biz satranç oyuncusuyuz sevgilim 

üzerimizde kara bir leke 

biz satranç oyuncusuyuz 

inanmıyoruz ceketlere düğmelere 

inanmıyoruz takvimleri savurarak gelen geleceğe 

işte yitirdik bütün taşlarımızı 

darmadağınık oyun tahtası 

bir tek şahımız duruyor sevgilim

Barış Bıçakçı / Bir Kitabın Sayfaları

İki Yabancı, 8:10

Sesinde ne var biliyor musun

Uykusuz Türkçe var

İşinden memnun değilsin

Bu kenti sevmiyorsun

Bir adam gazetesini katlar

Sesinde ne var biliyor musun

Ev dağınıklığı var

İki de bir elini başına götürüp

Rüzgarda dağılan yalnızlığını

Düzeltiyorsun

Cemal Süreya / 8:10 Vapuru

Candle in the Night

Nasıl berbat ettik her şeyi bazen aklım almıyor.

Öfkesi geçince insan her şeyi güzel hatırlıyor.

Kanadı Kırık Kuş Merhamet İster

 ...

Açma pencereni perdeleri çek,

Mona Rosa seni görmemeliyim.

Bir bakışın ölmem için yetecek.

Anla Mona Rosa ben öteliyim.

Açma pencereni perdeleri çek.

...

Bir gün gözlerimin ta içine bak

Anlarsın ölüler niçin yaşarmış.

...

Kırgın kırgın bakma yüzüme Rosa.

Henüz dinlemedin benden türküler.

Benim aşkım uymaz öyle her saza.

En güzel şarkıyı bir kurşun söyler.

Kırgın kırgın bakma yüzüme Rosa.

...

Artık inan bana muhacir kızı,

Dinle ve kabul et itirafımı.

Bir soğuk, bir mavi, bir garip sızı

Alev alev sardı her tarafımı.

Artık inan bana muhacir kızı.

...

Yağmurlardan sonra büyürmüş başak,

Meyvalar sabırla olgunlaşırmış.

Bir gün gözlerimin ta içine bak

Anlarsın ölüler niçin yaşarmış.

Yağmurlardan sonra büyürmüş başak.

...

Yaralı kuş kanadını ısıtan

Bir güneş toprağı yarıp çıkacak.

Kadınlar sansa da yaşadığını,

Şarkısız kaldıkça yaşamayacak.

Kadınları şarkılar, geceler aydınlatır.

Kadınları şarkılar, akrepler aydınlatır.

Kadınları şarkılar, zehirler aydınlatır.

Monna Rosa / Sezai Karakoç

Hercai

yarayla alay eder yaralanmamış olan.

Hüznün Kuşları

ben bütün hüzünleri denemişim kendimde

canımla besliyorum şu hüznün kuşlarını

bir bir denemişim bütün kelimeleri

yeni sözler buldum seni görmeyeli

kuliste yarasını saran soytarı gibi

seni görmeyeli

kasketim eğip üstüne acılarımın

sen yüzüne sürgün olduğum kadın

kardeşim olan gözlerini unutmadım

çık gel bir kez daha beni bozguna uğrat

sen tutar kendini incecik sevdirirdin

bir umuttum bir misillemeydin yalnızlığa

şanssızım diyemem kendi payıma

hain bir aşk bu kökü dışarda

olur böyle şeyler ara sıra

olur ara sıra

Cemal Süreya

Anlarsın

 Çok şey var anlatacak. Bir sen anlarsın ama bir sana anlatamam.

Kuş Ölür Sen Uçuşu Hatırla

...

Ben maviye inanırdım

Boynumdaki yorgun damarların mavisine

Beyaz dalgaları omuzlayan deniz mavisine

Denizin bittiği yerde başlayan göğün mavisine inanırdım

Bir de ensemdeki dövmeye inanırdım

Kuş Ölür Sen Uçuşu Hatırla.

- Füruğ FERRUHZAD

Mutsuzum

Mutsuzum

Verandaya çıkıyorum ve hissediyorum parmaklarımla

Gergin cildini gecenin

Kimse takdim etmeyecek beni

Güneşe

Kimse götürmeyecek beni kırlangıçların şölenine

Uçmayı hayal eden kuş

Ölmek üzere

- Füruğ Ferruhzad

Yaş Değiştirme Törenine Yetişen Öyle Bir Şiir

Ben seni uzun bir yolda yürürken görmedim ki hiç

Yağmurlar altında gördüm, kadeh tutarken gördüm de

Bir kıyıya bakarken, bakarkenki ağlayan yüzünle

Ve yarışırsa ancak Monet'nin

Kadınlarına yaraşan giysilerinle

Gördüm de

Ben seni uzun bir yolda yürürken görmedim ki hiç.

Öyle kısaydı ki adımların, diyelim bir yaz tatilinde

Bir otel kapısının önünde, tahta bir köprünün üstünde

Bir demet çiçekle paslanmış bir kedi arasında

Öyle kısaydı ki adımların

Şöyle bir bardak yıkayışının vaktiyle

Ölçülür ve denk düşerdi ancak

Ben seni uzun bir yolda yürürken görmedim ki hiç.

Yok bir yanıtın "nereye" diyenlere

Bir buz titreşimi gibi sallantılı ve şaşkın

Ve çabuk bir merhaban vardır bir yerden gelenlere

O bir yerler ki, diyelim çok uzak olsun

Sen gelmiş gibisindir oralardan, otobüslerden

Yollardan, deniz üstlerinden topladığın gülüşlerle

Ben seni uzun bir yolda yürürken görmedim ki hiç.

Seni görünce dünyayı dolaşıyor insan sanki

Hani Etiler'den Hisar'a insek bile

Bir küçük yaşındasın, boyanmış taranmışsın

Çok yaşında her zamanki çocuksun gene

Ben seni uzun bir yolda yürürken görmedim ki hiç.

Mart ayında patlıcan, ağustosta karnıbahar

Mutfağın mutfak olalı böyle

Bir adın vardı senin, Tomris Uyar'dı

Adını yenile bu yıl, ama bak Tomris Uyar olsun gene

Ben bu kış öyle üşüdüm ki sorma

Oysa güneş pek batmadı senin evinde

Söyle

Ben seni uzun bir yolda yürürken gördüm müydü hiç.

Edip Cansever